Mijn Digitale Detox, 13 dagen zonder internet.

 
SamenmetSan_NomadCruise_VirtualAssistant

In 13 dagen de Atlantische Oceaan oversteken met de Nomad Cruise. 13 dagen offline.

Dat was het plan.

Het zijn er 8 geworden... 

Op dag 9 stond ik op het beroemde Maho beach op St Maarten. Tussen het maken van foto’s van landende vliegtuigen door hoopte ik een zwak wifi signaal op te vangen wat ik moest delen met een paar honderd anderen. Kansloos dus. En daardoor ik miste ook nog eens de landing van het grootste vliegtuig…

Op de rest van het Nederlandse deel van het eiland bleek de wifi belabberd. Door de wind. Het slechte weer. Verzin maar wat, dachten de locals. Toch had ik de mazzel om in blijkbaar het enige tentje te belanden met enigszins werkende wifi. 

Daar zaten we dan met z’n drieën. Allemaal verdiept in onze smartphone. Voor een uurtje of twee. Het voelde tegelijkertijd fijn en slecht. We hebben maar weinig met elkaar gesproken.

Wat had ik in deze 8 dagen offline eigenlijk gemist? Een idioot die op een Duitse Kerstmarkt weer ellende heeft aangericht. Dat was het ook eigenlijk wel. En blij word je er ook niet van.

Op dag 10 waren we op Antigua. Daar hielden ze angstvallig wifi-wachtwoorden geheim. Wilde je gebruik maken van wifi in een restaurantje, dan overhandigde je je telefoon aan de password-man, de medewerker die in charge is van het password. Uiteraard nadat hij een pak diepvries mango onder de kraan had ontdooid voor mijn verse smoothie...

Okee niet zeuren, ik zat wel op een ongelooflijk mooi bounty strand waar je mooie foto’s kon maken.
Zoals deze:

 Foto: Carlien Laarman.

Foto: Carlien Laarman.

Uiteraard was ik hier niet aan het werk. Maar het ziet er wel cool uit, toch?

Bij het afrekenen bleek dat ze 1 dollar in rekening brachten voor het gebruik van de wifi. Met de groetjes van Antigua.

Dag 11 was ik op St Lucia. Na een mooie wandeling op Pigeon Island, waar amper pigeons waren en wat ook geen eiland was (maar waar ik wel genoten heb van een fantastisch uitzicht), kwam ik wifi-loos terug bij de boot. Oh wacht, zie ik daar een hangplek in een winkelcentrum waar je als cruiser automatisch doorheen wordt gesluisd op de terugweg naar de boot? Alle hangmensen verdiept in hun smartphone. Dat kan maar 1 ding betekenen: wifi! Traag, maar gratis. 2 uur later was ik weer terug aan boord…

Barbados tikten we aan op dag 12. We hadden maar een paar uurtjes, dus hup in een busje naar een toeristisch strand. “You look beautiful.” Dat soort toestanden. Maar een strand met geweldige wifi. Ik moest wat persoonlijke dingen met het thuisfront regelen, dus dat kwam mooi uit. Prima te doen via WhatsApp bellen.
Oh ja, en ik heb ook nog gezwommen in een geweldig mooi blauwe zee. Waar schildpadden zwommen. Alleen ik ben geen fan van snorkels, dus ik geloof graag de geweldige verhalen van anderen.

Nog 1,5 dag op zee voor we onze eindbestemming bereikten. Voor 15 euro per dag internet via satelliet kon ik me toch niet langer bedwingen. Toch nog maar de wifi aan boord aangeschaft. Ik kon het voor mezelf nog goedpraten aangezien ik ook belangrijke privé-zaken moest regelen op afstand. Moest? Ja, voornamelijk van mezelf.

Typisch hoe ik de volgende ochtend gelijk weer naar m’n telefoon greep voor het checken van Facebook en Instagram. Na een volledige digitale detox van 8 dagen voelde het niet goed. Ik voelde me schuldig. Als je internet hebt is het zo’n gewenning om steeds weer je telefoon te pakken. Terwijl ik het in de 8 dagen offline helemaal niet heb gemist. Ook vast door de cruise bubble. Thuis in m’n vertrouwde omgeving zou ik binnen 8 internetloze dagen vast gillend gek zijn geworden.

Was het een goede ervaring, de digital detox? Ja!

Heb ik het voornemen om minder social media te checken? Ja!

Gaat het lukken? Ehm…

Laat ik in ieder geval weer beginnen met Go Fucking Work te installeren, een heerlijk irritante extensie voor Chrome.

En misschien eens denken aan een offline weekend in Nederland. Als vervolg.

Who’s with me?

Oh en de Nomad Cruise zelf? Die was natuurlijk te gek!


Meer lezen?